Czuję, że otwieram puszkę Pandory.
Czy aby na pewno?
Muszę sprawdzić.
- Cześć, Maddie. - Mógłbyś pukać?
Pukać?
- Wszystko gra? - Tak, jest świetnie.
Co u ciebie?
Chciałem wam powiedzieć dobranoc.
Co to niby jest?
Nie pytaj.
To sprawa Taylor.
Taylor.
To Maddie otworzyła ogień.
Wie, że to cytat z Rambo?
Musicie się jakoś dogadać.
Słyszysz?
Rodzina jest wszystkim.
Nie przypominaj mi.
Dobranoc, Taylor.
- Już noc? - Kocham cię.
Ja ciebie też.
Kocham cię, Maddie.
Ja ciebie też.
Dobranoc.
Nie wiem, czy ufam nauce, ale to dopiero było wyczucie czasu.
Może świat mówi mi, że czas uciekać.
I co to jest Rambo?
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
PRZYJAŹNIMY SIĘ?
Taylor, wszystko gra.
Technika z japońskich zapasów pomogłaby ci w parterze.
Dzięki, dam sobie radę.
Twoja strata.
Mój mózg idzie dalej.
Dzień dobry, tato.
Scout, pamiętaj, że masz pomóc Agacie.
Jasne.
Maddie, masz spotkanie z dr Larą.
Już tam jestem.
BĘDZIESZ W SLICE?
Widziałeś może Charlie?
Jest trochę zajęta.
- Tym hokeistą? - O co tam chodzi?
Poznamy go kiedyś?
Może jej przejdzie.
Nie lubisz go?
Jest aż taki zły?
Tata jest nadopiekuńczy.
Po prostu dbam o moją rodzinę.
Znasz go?
Powiem tak: jest graczem.
I nie mówię tylko o hokeju.
Nie rozumiem.
Sytuacja awaryjna na wodzie, człowiek za burtą.
Nie macie koła, potrzebny będzie węzeł.
Nauczę was ratowniczego.
Wymaga odrobiny kowbojskiego zacięcia.
No to lecimy: tutaj wokół i końcówka przechodzi.
- John, mamy wezwanie. - Co się stało?
Motocyklista wypadł z trasy.
- Ilu rannych? - Na razie jeden.
Posprzątajcie tu.
Za moich licealnych czasów nie było tu nic poza lasem.
Oto przyszłość, starcze.
Spokojnie, młodziku.
Mamy go.
Spokojnie, wyciągniemy cię stąd.
Rebel 1 na miejscu, mamy jednego rannego.
Kierowca quada, mężczyzna, przytomny.
Za dużo tu ludzi.
Odgrodź okolicę taśmą,
jakieś sześć metrów od tych drzew.
Przyjąłem.
Simmons, uważaj!
John!
Skarbie, rzuć okiem.
Co to jest?
Nasz dom.
- Tak. - Nie rozumiem.
Posłuchaj.
Nie możemy tak dalej żyć i nie musimy tak dalej żyć.
Kto wie, ile zajmie odbudowa?
Więc rozszerzyłem zakres poszukiwań.
W jakich zakresach?
Ceny, lokalizacji.
Jest lepszy, niż kupa popiołu.
Ceny są tam bardzo rozsądne.
Tam czyli gdzie?
W Portland.
W Oregonie?
Wiem, trochę się zapędziłem, ale to jedyna w swoim rodzaju okazja.
- Pięć tysięcy kilometrów stąd. - Widok na jezioro i góry.
To samo mamy tutaj.
Winnice w sąsiedztwie, świetna gastronomia.
To ciągle tysiące kilometrów.
To wspaniały dom, ale...
nie stać nas na to.
A jeśli możemy?
Jest na aukcji.
Ludzie nie zwracają uwagi na takie okazje.
Ustalmy cenę, zaproponujmy ją, może nikt nas nie przebije.
Może się udać.
- Brzmi jak trik. - To żaden trik.
Dom może być nasz.
Naprawdę.
No nie wiem.
To coś wspaniałego, to...
Słuchaj...
Muszę iść.
Sprawdź maila,
wysłałem ci link.
Tam masz informacje i wyjaśnienia.
Dobrze.
Cześć, Jan.
Pa.
Nie zaczynaj.
Kawa się spaliła.
Tux.
Nie jesteś dzisiaj sobą.
Coś cię dręczy?
Znalazłam list, który mama napisała do kochanka,
- czy jak go tam zwać. - No i?
Przesłali go tutaj. Musiała go nadać przed śmiercią,
ale na zły adres...
Tyle zajęła mu droga tutaj.
I co czujesz?
Nie mogę go przeczytać.
Czemu nie?
Boję się treści.
Musisz podjąć decyzję, co będzie lepsze:
poznanie treści czy dalsza niewiedza.
Halo?
Mogę ci pomóc, chłopcze?
Nazywam się Scout, jestem synem Johna Westa.
Przyszedłem o 9.30.
- To wolontariat. - To bardzo…
Miło, że mi pomagasz.
Z przyjemnością.
Ten...
mężczyzna, który cię podwiózł, ma ciężką pracę.
Tak, to prawda.
Chciałbyś iść w jego ślady?
Nie myślałem o tym jeszcze.
Powinieneś.
Byłbyś świetny.
Dziękuję.
Co się dzieje?
Widziałeś Tux?
Niestety nie.
Nie ma jej tu.
Musi być w domu.
Ale gdzie?
Nie może być daleko...
- To nie pies. - Kto nie jest psem?
Jajcarz.
Pajac.
Potrzebujemy lekarza.
Lekarza!
Jest tu jakiś lekarz?
Dobra, co my tu mamy?
Mężczyzna, 51 lat,
obrażenia głowy, potrącony przez motocykl.
Kolejny ranny jest w drodze.
- Wymioty? - Nie, ale stracił przytomność.
Dwa uderzenia w głowę.
Zagubiony i zdezorientowany.
John?
Dziękuję.
Na pewno?
- Tak. - Dobrze by ci zrobił.
Twoja siostra zna Gwen?
Tak.
Fajna jest, nie?
No tak.
Wiesz co?
No co?
Graliśmy raz w „Prawda czy wyzwanie”.
- Serio. - No i?
Nie wypada mówić.
No co ty.
Stary, poważnie.
No dobra.
Brawo, Pajacu.
Wybacz to wcześniej.
To o twojej mamie.
Jasne.
Przepraszam.
Ciężka sprawa.
Dzięki.
Mi umarł tata.
Nie wiedziałem.
Nie pytałeś.
Nikt nie pyta.
Na pewno nie?
Pierwszy raz?
Ależ się zjarasz.
- Slice. - Charlie, mówi Simmons.
Żyje?
Jest nieprzytomny.
Gdzie leży?
- Tutaj. - Dzięki.
Nie ocknął się na razie.
- Co się stało? - Potrącił go motocykl.
MADDIE: BĘDĘ W SLICE.
NIE UNIKAJ MNIE.
HENRY: DENTYSTA.
Kłamca.
Poproszę mrożoną kawę z karmelem.
To jest drive-through?
A to jest samochód?
Wybacz, mam zły humor.
Zrobisz mi kawę w tym humorze, czy...
Dobra. Gadaj.
Henry mnie ignoruje.
Masz magiczny pocałunek.
Czemu tego nie widziałam?
Bo w życiu myślisz tylko o sobie?
Nie. To ja. Dostanę tę kawę?
Przyznanie się do wady nie poprawia sytuacji.
Co by ją poprawiło?
Wysłuchanie mnie.
Lepiej mi idzie po kawie.
Potrzebuję przyjaciółki, a ty tylko o kawie.
I o grillu. To aktualne?
Tak, Gwen.
- Dzięki za rozmowę. - Cieszę się, że pomogłam.
Widziałaś Tux?
Nie.
- A Gangsterka? - Gangsterka?
Doceniam szacunek, podoba mi się to.
Ja głosowałam za Królową Jędzą, ale...
- Dobre. - Mam dwie ksywy.
- Super. - Są też gorsze.
CHARLIE: ZNAJDŹ RODZEŃSTWO
Powiało chłodem. Rozumiem te pingwiny.
Musimy znaleźć Scouta.
- Znowu? - Podrzucę was.
- Siedzę z przodu! - Właźcie.
Wciąż brak reakcji na bodźce.
Dobrze.
Zaniosę wyniki na górę.
Chcę je omówić z dr Culger.
Co się dzieje?
Co ty tu robisz?
Mogę spytać o to samo.
Nie rozumiem.
Miło cię widzieć.
Czy to sen?
Nie całkiem.
Nie powinieneś...
O co chodzi?
John, nie możesz tu wejść. Jeszcze nie pora.
- Pora? - John, nie.
Tak będzie lepiej.
Kto tam jest?
John, nie!
- Nie reaguje. - To może być obrzęk.
Podajcie esmolol i zróbcie tomografię.
- Poinformujcie rodzinę. - To ja!
Proszę wyjść.
Jakieś wieści?
Jest w śpiączce farmakologicznej, walczymy z opuchlizną.
Śpiączce?
Nie było wyjścia.
Groziło mu zatrzymanie akcji serca.
Na szczęście jego stan jest już stabilny.
Kiedy się obudzi?
Ciągle go pilnujemy.
Jego ciało jest bardzo osłabione.
Mogą minąć dni albo nawet tygodnie.
- Nic mu nie będzie? - Oby.
To proste pytanie. Nic mu nie będzie?
Nie dowiemy się, dopóki się nie obudzi.
Macie dzieci?
To mój szwagier.
Ma trójkę dzieci.
A co z żoną?
Niedawno umarła.
Dzieci powinny tu być.
Cześć, Jan.
Zastałem może Charlie?
Wybiegła po coś, tylko tyle wiem.
Mogę o coś spytać?
Jasne.
Ty tak na serio?
Portland?
Wiem, mam słabą reputację.
- Mało powiedziane. - Jan...
Kocham ją, dobrze?
Więc zburzysz jej życie?
Oddalisz od przyjaciół i rodziny?
Chce mieć swoją rodzinę.
Chce jednej i drugiej rodziny.
Wiesz co...
To jest na serio.
Tylko nie zniknij z jej życia.
Znowu.
West?
West, co ty tu robisz?
Pamiętam, co pan mówił.
Zacząłem taką pracę w ramach wolontariatu...
Zrobię, co trzeba.
Jeśli nie mogę być w drużynie,
to przynajmniej chcę wam pomóc.
Chcę tylko pomóc.
No dobra...
Jajcarz ma przewagę...
- No już, biegnij. - Dziękuję, trenerze.
Nie jesteś w drużynie!
Oczywiście!
Scout!
Jesteś tu?
Naprawdę masz pingwina w domu.
Chyba miałam. Nie widziałam jej już od kilku dni.
Co ty wyprawiasz?
Chłonę życie nastolatka, dołącz się.
To łóżko mojego brata.
NAJBARDZIEJ INSPIRUJĄCY ZAPAŚNIK
Wiem, gdzie jest.
Gdzie?
CHARLIE: TATA MIAŁ WYPADEK.
O Boże, Taylor, jedziemy.
- Czemu? - Musimy iść.
- Odpowiesz? - Nie.
Cześć.
Wróciłeś.
Sarah.
Już dobrze.
Już dobrze, skarbie.
Muszę wiedzieć.
Skarbie...
To prawda?
Zdradzałaś mnie?
Nie.
Zawsze to wiedziałeś.
W głębi serca wiedziałeś.
Tato, nic ci nie jest?
Nic mu nie będzie?
Maddie?
Jej tu...
Maddie, podejdź tu.
Jej tu nie ma.
Maddie!
Tato, nic ci nie jest?
Wszystko gra.
Maddie?
Tato, słyszysz mnie?
Maddie, słyszysz mnie?
- Maddie! - Tato?
Słyszysz mnie?
Maddie!
Proszę...
Co my jej zrobiliśmy?
Zna tylko część sekretu, który ukrywaliśmy latami.
Gdzie poczekalnia?
- Co się stało? - Nie umrze, prawda?
Nie umrze, usiądźcie.
Już dobrze.
Wasz tata to wojownik.
Gdzie leży?
Możemy do niego pójść?
Jest na ostrym dyżurze.
Tam nie wejdziemy.
Lekarze robią wszystko, co mogą.
Co to znaczy?
Szpitale są beznadziejne, wiem, ale musimy...
oddychać, zrelaksować się, myśleć pozytywnie.
Co z nim?
Będzie dobrze.
To samo mówiłaś o mamie.
I jak wyszło?
Skarbie...
Przestań udawać, że wszystko będzie dobrze.
Jeśli umiera...
to...
Powiedz nam.
Nie umiera.
Wszystko gra.
Jesteśmy razem.
Co mamy teraz robić?
Ogarnąć się.
Czekać.
Musisz być silny. Dla Taylor.
HENRY: JAK SIĘ CZUJESZ?
MADDIE: TERAZ ODPISUJESZ?
HENRY: MOGĘ SOBIE PÓJŚĆ.
- Tak mi przykro. - Wiem.
Przestań, nie masz za co przepraszać.
To ja przepraszam.
Co mówią? Jak się trzyma?
Albo nie wiedzą, albo nam nie mówią.
Cieszę się, że tu jesteś.
Przepraszam.
Mamy wyniki,
opuchlizna schodzi bardzo szybko.
To dobre znaki.
Nic mu nie jest?
Nie możemy jak na razie ocenić skali obrażeń.
Obrażeń?
Skalę zaburzeń funkcji kognitywnych ocenimy dopiero wtedy,
kiedy się obudzi.
Czyli?
Może nawet rano.
Do tego czasu powinniście odpocząć.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Jest dobrze.
Wszystko będzie dobrze.
Jest dobrze.
Nie mogłam zadzwonić wcześniej.
Nie musiałeś przyjeżdżać.
Już tak się nie zachowujemy.
Jesteś na mnie skazana.
Nigdzie się nie wybieram.
- Doceniam to. - Usiądźmy.
O rany.
Słuchaj...
- ten dom... - Nieważne.
Rozumiem.
To daleko, to zły moment.
Dokładnie.
Słuchaj...
Słuchaj.
Zapomnijmy o przeprowadzce.
Skupmy się na tym,
co jest ważne.
Na nas.
Na przyszłości, gdzie by ona nie była.
Bylebyśmy byli razem.
Dziękuję.
Wybacz, że nie mogłem zostać dłużej. Jakby co, to pisz.
Musisz mi pomóc.
Co?
To list, który mama napisała do kochanka.
Co w nim jest?
Nie czytałam go.
Nie wiem, czy to zrobię, zwłaszcza po dzisiaj.
No tak.
Mam dwie możliwości.
Mogę go spalić.
Zapomnieć o jego istnieniu.
Albo przeczytać go i sobie z tym poradzić.
Nie tu, siedzimy przy kamerze.
To szpital.
Ty go przeczytaj.
Na pewno teraz?
Tak, powiedz, co w nim jest.
Czy to jest czek?
Tak.
Na pięć tysięcy dolarów.
Niezrealizowany.
Bez komentarza, to może być wszystko.
Co jest w liście?
Nic. To czysta kartka.
Chodziło o pieniądze?
Albo twoja mama płaciła dużo pieniędzy za seks z gościem z liceum,
albo to raczej nie był romans.
To o co chodzi?
Pomagała przyjacielowi?
To brzmi dziwnie, ale musimy przyjąć taką możliwość.
Może po prostu...
Co to jest?
Nic.
Nieważne, nie róbmy tego.
Zaszliśmy już daleko.
Podaj mi zapalniczkę...
- ja go spalę. - Co ty gadasz?
- Daj mi to. - Maddie,
- lepiej nie. - Henry.
- Wróćmy i... - Oddaj to.
- Co ty wyprawiasz? - Chcę ci pomóc.
- Oddaj. - Nie...
- Dawaj ten list. - Maddie.
Jest mi przykro.
Idź do domu.
„Śpiączka.
Głębokie zaburzenie przytomności.
Do objawów zalicza się brak reakcji na bodźce,
w tym dźwięki”.
Musisz reagować.
To jest życie.
Proszę cię, żebyś zareagował.
Chyba jestem chora.
Boję się.
Nie chcę umierać, ale nie chcę też żyć bez was.
Obudź się. Musisz się obudzić.
Dzień dobry.
Zaczęliśmy go wybudzać.
Obudzi się?
Jak leki przestaną działać.
Jest pod obserwacją. Damy znać, jak się obudzi.
- Dziękuję. - Proszę.
Jest dobrze.
Zobaczę ich jeszcze?
Każdego dnia.
Tak jest.
Jeszcze pięć minut?
Weź to.
To klucz do mojego serca.
Kocham cię.
Już czas.
- Kto go prowadzi? - Dr Monroe.
Już ją wezwałam.
Chwyć teraz kroplówkę.
Oczywiście.
- Jak oddech? - Niska saturacja.
Zwiększ tlen.
Ciśnienie?
- Stabilne. - Dobrze.
- Tętno? - Stabilne.
John?
- Tak. - Ściśnij dłoń.
Słucha poleceń.
John.
John?
Wybudź się, John, wracaj.
John.
John, wróć do mnie.
Już dobrze.
Będzie dobrze.
Żegnaj, John.
Dobrze.
Wszystko dobrze.
Gdzie jestem?
W szpitalu.
A twoje imię?
Nazywam się...
John West.
Twoje urodziny?
21 lutego.
Co pamiętasz sprzed wypadku?
Moją żonę. Gdzie...
Gdzie Sarah?
Byłem w domu.
- Już pamiętam. - Spokojnie.
Już pamiętam.
Mieliśmy wezwanie.
Byłem tam z...
Z jakimś gościem.
Miał wypadek na quadzie.
Nic mu nie jest?
Dowiem się.
Musisz teraz odpoczywać.
Twoja rodzina tu jest.
Wejdą na chwilkę.
Ja żyję?
Jak najbardziej.
Moja głowa.
Upuściłeś to.
To talizman?
JEDEN CENT
No nie wiem.
Ile to...
Cholerka.
Jest nieźle, ale macie tylko parę minut.
Cześć, tato.
Cześć.
Ten drugi wygląda gorzej.
Kocham was.
My ciebie też.
Charlie.
Cześć.
Znaki...
są wszędzie.
Wystarczy się rozglądnąć.
Dobre i złe. Są tu nie bez powodu.
Tak.
Czasami je ignorujemy, żeby nie mierzyć się z prawdą.
Czasami ciężko je zinterpretować.
Czasami trzeba być idiotą, żeby je przeoczyć.
Tux!
Cześć.
Przestraszyłaś mnie.
Nie wiedziałam, gdzie poszłaś. Dobrze, że już wróciłaś.
No cześć.
Są jak GPS dla duszy.
A ja?
TO OSTATNI RAZ. SARAH
Powinnam była na nie zwrócić uwagę.
Wszystko próbowało mnie powstrzymać.
Czy posłuchałam tych ostrzeżeń?
No to...
Co teraz?
Napisy: Jędrzej Kogut